Q-party

Gisteren was het Q-party. Ik ben er eigenlijk alleen maar naartoe gegaan omdat het zo dicht bij was. Normaal was ik naar stealthbombers gegaan, maar ik wist niet waar ik s’ morgens kon gaan slapen. Onderweg naar het feestje zagen we een oude man met een joint. ‘dag kindjes’, zei hij. ‘dag oude meneer’, zei ik vriendelijk. ‘dag kindjes’: herhaalde hij. ‘dag oude meneer’: zei ik opnieuw. ‘dag kindjes’, zei hij voor de derde keer.

Toen was ik het beu, ik stapte van mijn fiets en nam een stok. Na enkele minuten dolle pret hoorden we sirenes we gingen maar eens verder. We waren eerst fout gereden en kwamen zo terecht in een steegje dat uitliep op een oude garageblok. Er stonden drie auto’s. Het was duidelijk een sekte of maffia zaak, dus leek het me een goed idee om er de weg te vragen. Ik ging eerst binnen en zag een doorweekte man die vastgebonden was op een stoel. Er was een bekende geur in de kamer, maar ik kon er niet meteen opkomen wat het precies was. ‘goedendag, weet u misschien waar de Q-party is?’, vroeg ik aan een breed en duister figuur. ‘wat doe jij hier!’, riep de man boos. ‘ik kom hier de weg naar de Q-party vragen’, zei ik. Dat leek me vrij logisch. ‘ah, terug het steegje uit en dan naar rechts voorbij het kruispunt, je kan het niet missen.’
‘Dankjewel’, zei ik.
We wilden juist naar buiten gaan toen de brede man om men aansteker vroeg. Ik gaf hem die en hij stak de vastgebonden man in lichterlaaie. ‘BENZINE! Dat was het?’ riep ik.
De man keek en glimlachte, dat was de honderd vierentwintigste glimlach die ik die dag had verzameld. Daarna schoof hij de aansteker terug in mijn broek zak.
‘merci’
‘graag gedaan’, zei ik vreugdevol.

Na dat we onze fietsen hadden weg gezet gingen we naar binnen. Het waren wel afzetters, tien euro inkom. ‘Sven ornelis zal zijn best mogen doen’, dacht ik. Er waren niet zoveel mensen die ik kende. Stijn echter kende de helft van de zaal. Ik ben dan ook niet van broechem is mijn excuus, maar hij ook niet, KUT.
Na wat drinken ging het dansen al een stuk beter. Dat dacht ik toch, wat de mensen rond mij ervan vonden weet ik niet, redelijk logisch omdat ik niet in Heroes meespeel. Er ontstond ineens een moshpit op een traag nummer. Toen wist ik dat iedereen genoeg ophad. Er kwam een man die zwaar aan de steroïde zat in de moshpit. Na twee seconden was het gedaan met de moshpit. Ik vond het heel erg voor die gast, hij wou alleen maar meespelen.

Om drie uur gingen we naar huis. Na een paar vrolijke liedjes te zingen, terwijl we over de bruggen reden. Waren veilig aangekomen en zijn halverwege scary movie 1 in slaap gevallen.