Typische dag

Mijn hele leven heb ik al mensen beoordeeld. Wauw, wat een dikzak. Ik hoop dat hij door de deur raakt anders sta ik hier nog uren. Misschien moet er een kraan komen om hem uit de raam naar buiten te krijgen. Heel mijn dag verpest door deze klootzak. Hij keek achterom en glimlachte vriendelijk. Een panische angst schoot me te binnen, hij gaat me opeten, loop sam, loop. Ik zette me erover heen en gaf hem een valse glimlach terug.

Hoewel ik mezelf vasthoud aan elk stereotype dat er bestaat, heb ik de neiging om vriendelijk te doen als het eropaan komt. Ik kan er namelijk niet tegen dat mensen me niet leuk vinden. Hoe hard zij mij ook irriteren of dwarsliggen, moet ik ze toch laten lachen. Doorheen de dag verzamel ik zo’n driehonderd glimlachen soms zelfs een knipoog. Als een knipoog zich voordoet is mijn dag goed. Een beetje zielig vind ik zelf, maar wat doe je eraan, zo ben ik gewoon. Een meisje dat ik bijzonder leuk vind zal ik mijzelf bij kunnen niet inhouden om de stomste dingen te zeggen. De dingen die ik normaal nog juist kan inslikken voor ze men klankgat uitkomen. Meestal zijn dit vragen die in men gedachte opkomen zoals: ‘wat zou je moeten doen om op een teletubie pornokanalen te ontvangen.’ Dit was de domste tot nu toe, denk ik. Die avond lag ik in mijn bedje erover na te denken. Nee, niet hoe vreemd het meisje al dan niet vond, maar over de teletubies. Rare wezentjes eigenlijk. Als kind stoorde ik mij er al aan. Als ze dan werkelijk pornokanalen konden bekijken moesten ze het altijd per twee doen, ah ja anders zouden ze een stijve nek krijgen door al dat naar beneden kijken, niet te vergeten de mogelijke hoofdschotwonden van tinkiwinkies zaadjes. Het laatste ongeval is al ruim honderd miljoen mannen overkomen. Erge zaak, weinige revalideren hiervan.

Toen ik de dikke man had afgeleid door een mars op de grond te gooien. Glipte ik langs linksonder voorbij, je moet verstaan dat dit niet simpel zo was als het klinkt. Ik liep de trap af en zag een Marokkaan. Ik liep er in een bocht omheen met mijn hand in een klemgreep rond mijn portefeuille. Mijn papa is politie hij heeft mij hiervoor gewaarschuwd. Gelukkig was de gang goed verlicht. Marokkanen slaan hun slag in het donker, dan kan je ze niet zo goed zien zei papa, doe je het wel neemt hij snel zijn gsm en staan er ineens twintig rond je. Ze cirkelen om je heen, als je probeert te lopen blokkeren ze de weg en betoveren ze je met een vreemde oude taal. ‘Oalaljihaadmohammedpakportefeuille’. Voor je het weet zijn ze weg. Dit gebeurt iets minder opvallend. Je ziet ze namelijk nog lopen. Ninja’s zijn veel beter in weglopen, maar zij bestelen je natuurlijk niet, ofwel merk ik het nooit, dat kan ook.

Ik was beneden geraakt, even nakijken: portefeuille, gsm, sleutels. Alles was er nog. gelukkig maar. Ik had alles wat in mijn broekzakken zat nodig. Zonder mijn sleutels zou ik voor mijn deur staan. Zonder mijn portefeuille zou ik niet binnen mogen in de club en zonder gsm zou ik niet kunnen afspreken om naar de club te gaan.

Ik kan nooit goed afspreken, daarom doe ik het altijd op het moment juist ervoor zodat er niets meer fout kan gaan. Het nadeel hieraan is dat iedereen alles op voorhand plant en dus al bezet is die avond.

Ik ging naar buiten, daar stond een oogverblindend mooi meisje. Dit was niet zo erg want ik had oogdruppels bij en de blindheid was snel weer voorbij. Het meisje had felblauwe ogen, een mooi gezichtje, een slank lijfje en grote borsten. Wat wilt een man nog meer? Dat laatste was een retorische vraag. Dat wil zeggen dat je er niet op moet antwoorden. Ik stoor me erg aan mensen die niet op de toon van je stem letten. Af en toe geef ik er eens één een lel. Dan staan ze er alsof ze van niets weten. ‘je weet best wat je fout deed’ denk ik dan. Het meisje liep me voorbij zonder me nog maar op te merken. Een kleine steek in mijn hart. Het kwetste me niet, het was meer de vraag. Waarom? Die bleef enkele minuten hangen. Mijn gevoelens zijn al lang afgebot door televisie. Liefde is iets dat je maar enkele keren in je leven tegenkomt. Bij mij is dat alleszins zo. Ik ben nog maar één keer verliefd geweest en dat heb ik verpest. Het leven gaat verder, tenzij je zelfmoord pleegt. Het idee dat iemand zelfmoord pleegt vind ik raar. ‘Ik heb de ballen er niet voor’ zei ik ooit tegen een vriend. Die zei: ‘ik heb gehoord dat je die helemaal niet nodig hebt. Meisjes doen het ook.’

Dat was de laatste keer dat ik met die mongool gepraat had. We geven elkaar soms nog eens een hand, daar houdt het dan ook wel bij op. Een hand ontvang ik maar al te graag. Weer één van die dingen die ik verzamel doorheen de dag. Dit was niet zo moeilijk omdat iedereen je tegenwoordig een hand geeft.

Zelfs mensen die je niet echt kent geven je een hand.

Toen ik over de stoep strompelde, zag ik nog een meisje. Deze was, zonder overdrijven, strontlelijk. Ze glimlachte, ik niet. ergens zei een stemmetje in mijn hoofd: ‘glimlach, smile, tanden bloot’ kon ik het niet opbrengen. Er zijn uitzonderingen.